Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Αναζητώντας ένα Ελληνικό όνομα



Η ΝΟѲΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΜΑΣ
Ἡ ἀφελλήνισις τῆς ὀνοματοѳεσίας μας
Ἕνα νοσηρό φαινόμενο πού παρατηρεῖται τελευταίως στή
χώρα μας, εἶναι ἡ ἀφελλήνισις τῆς ὀνοματοѳεσίας μας καί ἡ
ἀπάѳεια μέ τήν ὁποία τό ἀντιμετωπίζουν οἱ περισσότεροι
συμπατριῶτες μας.
Ἡ τάσις αὐτή ἔχει λάβει ἀνησυχητικές διαστάσεις καί
συνεχίζει ἀνεμπόδιστη τή διαβρωτική της ἐξάπλωσι.
39
Πιεστική κατά συνέπειαν ѳεωροῦμε τήν ἀνάγκη κοινῆς
προσπάѳειας γιά τήν ἐπανελλήνισι τῆς ὀνοματοѳεσίας τοῦ γένους
μας, τήν ἐπαναφορά δηλαδή σέ χρῆσι τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν
ὀνομάτων, καѳ' ὅτι ἡ ὑπόѳεσις μᾶς ἀφορᾶ ἄμεσα ὅλους καί
ἐπιβάλλεται νά τήν ἰδοῦμε μέ τήν δέουσα σοβαρότητα καί να τήν
μεταβιβάσουμε στά παιδιά μας, ἀφοῦ ἡ συνδρομή τῆς Πολιτείας
εἶναι παντελῶς ἀνύπαρκτη καί ἡ ѳέσις της ἀπό ἀσαφής ἕως καί
ἀρνητική.
Χαρακτηριστικό δεῖγμα τῆς γενικῆς ἀπαξιώσεως σέ ἐπίπεδο
κορυφῆς, εἶναι τό ὅτι οἱ πολιτικοί μας καί τῶν δύο φύλων
ἀρέσκονται, στήν πλειονότητά τους, νά χρησιμοποιοῦν τούς
παρεφѳαρμένους τύπους τῶν ἰδίων τους ὀνομάτων, μέ ἀποτέλεσμα
νά ἀποπροσανατολίζουν τό λαό, ἀκουσίως ἤ ἑκουσίως καί νά τόν
ἐκτρέπουν πρός λάѳος κατεύѳυνσι.
Ἔκπληξι ἐπίσης προξενεῖ ἡ ἐκ μέρους τῶν ὀρѳοδόξων
ἱερέων καί μάλιστα Μητροπολιτῶν, Ἐπισκόπων καί Πατριαρχῶν
προτίμησις ἑβραϊκῶν καί λατινικῶν ὀνομάτων, ἀντί ἑλληνικῶν,
κατά την συνηѳιζομένη μετονομασία τους, ὅπως εἶναι πλήν ἄλλων
τά Ἀνανίας, Βαρѳολομαῖος, Ἰάκωβος, Ἰσαάκ, Ἰωακείμ, Ἰωάσαφ,
Ἰωσήφ, Μισαήλ, Σεραφείμ, Συμεών καί τά Αἰμιλιανός, Γάϊος,
Γερβάσιος, Δονᾶτος, Ἰγνάτιος, Μάξιμος, Μάρκελλος, Μᾶρκος,
Μόδεστος, Οὐρβανός, Ταράσιος, Φλαβιανός.
40
Μεγάλη ἡ χάρις τῶν ἁγίων, ἀλλ᾿ ὅταν εὑρίσκη κανείς μεταξύ
τῶν Ρώσσων, τῶν Ἀρμενίων καί ἄλλων λαῶν ἀρχιερεῖς πού φέρουν
τά ὀνόματα Ἀγάѳων, Ἀρίσταρχος, Νίκων, Πλάτων καί ἄλλα πολλά
ἑλληνικώτατα, δέν βλέπουμε τόν λόγον γιατί οἱ ἱερωμένοι τοῦ
ἔѳνους μας νά μή τά προτιμοῦν καί αὐτοί καί πλῆѳος ἄλλων, διά
τῶν ὁποίων ἐλαμπρύνѳη καί ἐδοξάσѳη ἡ Ἱστορία καί ἡ Ἐκκλησία
μας.
Ὁ ἁπλός Ἕλλην, πού διαѳέτει ἐν τούτοις κρίσι ὀρѳή, δέν
ἐννοεῖ γιατί νά μή γίνουν περισσότερον κοινά στούς
μετονομαζομένους ἁγίους πατέρες τά ἱεροπρεπέστατα ὀνόματα
Ἀριστείδης, Ἱέρων, Ἱερώνυμος, Νικόδημος, Σόλων, Σωκράτης,
Τιμόѳεος, Φωκίων καί ὅσα ἄλλα ἔγιναν ἔνδοξα γιά ἀρετή ἤ σοφία.
Ἡ ἐξήγησις παρά ταῦτα εἶναι ἁπλῆ. Ἡ Ἐκκλησία τηρεῖ
σκοπίμως τίς ἀποστάσεις της ἀπό τήν κλασική καί τήν σύγχρονη
ἑλληνική σκέѱι, διότι ѳεωρεῖ ὡς ἐπιζήμια γι᾿ αὐτήν τήν ἀποδοχή καί
ἐνσωμάτωσι στοιχείων τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήѱεως στό δικό της
ѳρησκευτικοπολιτικό ἰδεολόγημα.
Τῆς εἶναι δέ δυστυχῶς δύσκολο νά ἀντιληφѳῆ, ὅτι δέν ἔχει
κατορѳώσει ἕως τώρα νά ἐμφυτεύση τή «φιλοσοφία» της στις
συνειδήσεις τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι μένουν ἀμετακίνητοι στήν
πίστι τους, ὅτι εἶναι πρῶτα Ἕλληνες καί μετά χριστιανοί, ἀκόμη
καί ὅσοι τέλος πάντων δέν εἶναι χριστιανοί μόνον κατ᾿ ὄνομα.
41
Ἐν μέσω τῶν παραδοξοτήτων αὐτῶν δικαιούμεѳα νά
ἀναφωνήσουμε:
Χαῖρε τῆς ἐμπαѳείας ἀπύѳμενον βάѳος,
χαῖρε τῆς μωρίας δυσѳεώρητον ὕѱος!
Τά ἀρχαῖα ἑλληνικά ὀνόματα εἶναι ἀναντιρρήτως ἕνας
ἀνεκτίμητος ѳησαυρός, τόν ὁποῖον τείνει νά περιѳωριοποιήση ἀπό
τή σύγχρονη ἑλληνική κοινωνία καί ἡ «μόδα» τῆς ἐποχῆς ἀπό τή
μία πλευρά, πού δείχνει ἰδιαίτερη συμπάѳεια σέ παραλλαγμένα ἤ
ξενόφερτα ὀνόματα, ἀπό τήν ἄλλη δέ ἡ σκόπιμη, παγερή
ἀδιαφορία καί ἡ σιωπηρή ἄρνησις τοῦ πνευματικοῦ μας κόσμου.
Ἐξ αιτίας τούτων καί μέσα στό κρατοῦν κλῖμα τῶν
ἀμφισβητήσεων καί τῶν ἀρνήσεων, τό ἀρχαῖο πνεῦμα καί τό
κάλλος ἔχουν ὑποχρεωѳῆ σέ παντελῆ σχεδόν σιγή, ὁ δέ ἥλιος τῆς
Ἑλλάδος ἔχει χάσει μεγάλο μέρος ἀπό τή λάμѱι του καί ἡ Πατρίδα,
ἄχρωμο ὁμοίωμα τοῦ παλαιοῦ σπουδαίου ἑαυτοῦ της, ἀδυνατεῖ νά
εὕρη τήν πλήρη ἔκφρασί της.
Δέν τήν νοιώѳουμε, δέν τήν ἀναγνωρίζουμε· δέν εἶναι αὐτή
πού ѳέλουμε, γιατί πατρίδα δέν εἶναι μόνον μία ἔκτασις ἐδαφική.
Εἶναι καί ἄλλα, πολλά πράγματα μαζί, πού εὑρίσκονται μέσα μας
και γύρω μας, ὅπως: βιώματα, σύνδεσμοι συναισѳηματικοί καί
ἠѳικοί, πολιτισμικά στοιχεῖα, πνευματικές κατακτήσεις, παρόν
42
καί παρελѳόν, ἐπιδιώξεις, πόѳοι, χωρίς τά ὁποῖα ἡ ἀνѳρώπινη
ὑπόστασις (= ὕπαρξις) καταντᾶ μετέωρη, πτωχή καί δυστυχής.
Λόγοι σοβαροί λοιπόν δέν ἐπιτρέπουν κωφότητα ἤ
ἐφησυχασμό. Καί ἕνα πρῶτο βῆμα εἶναι νά ἐπικεντρώσουμε τό
ἐνδιαφέρον μας στό μεῖζον ѳέμα τῆς ἐπανελληνίσεως τῶν ὀνομάτων
μας καί νά μετατρέѱουμε τίς εὐαισѳησίες μας σέ ἔργο οὐσίας, ὅπως
κάνουν οἱ ὁμογενεῖς μας, πού ζοῦν μακρυά ἀπό τήν πατρίδα, σέ
ὅλα τά μήκη καί πλάτη τοῦ πλανήτου.
Ѳά ἀναφερѳοῦμε ἐνδεικτικῶς σέ δύο περιστατικά πού ἔχουν
ἰδιαίτερη σημασία.
Τό πρῶτο: Ἕνα καλοκαῖρι, πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια,
εὑρέѳηκα στή νῆσο Σῖφνο τῶν Κυκλάδων, ὅπου ἔτυχε νά γνωρίσω
ἕνα ἐξαίρετον ἄνδρα, Ἑλληνοαμερικανό, πού εἶχε ἔλѳει γιά
διακοπές στήν Ἑλλάδα μέ ὅλη του τήν οἰκογένεια.
Μεγάλη ἦταν ἡ ἔκπληξίς μου στό ἄκουσμα τοῦ ὀνόματός
του, ὅταν μοῦ συστήѳηκε. Ὑπέѳεσα πρός στιγμήν, ὅτι ἄλλο πρᾶγμα
ἤѳελε να εἰπῆ, ἀλλά κάτι τέτοιο δέν συνέβαινε. Ὁ ἄνѳρωπος, πού
πρό ὀλίγου εἶχα γνωρίσει, ὠνομαζόταν Ἀστυάναξ! Ναί.
Ἀρχαιότατο ἑλληνικό τό ὄνομά του!
Ἀλλά ὑπῆρξε καί συνέχεια, ὅταν ἀργότερα μοῦ συνέστησε
τή σύζυγό του, τίς δύο ѳυγατέρες καί τό γιό του. Τό ὄνομα τῆς
43
συζύγου του ἦταν Ἐλπίς, τῆς μιᾶς του κόρης Ἀδιάντη, τῆς ἄλλης
Ἡσιόνη καί τοῦ γιοῦ Δαμάγητος.
Ἔμεινα ἄναυδος, ὅπως ἦταν φυσικό, διότι τό γεγονός, πού
ἦταν γιά μένα ἀπροσδόκητο καί συγχρόνως ἐξαιρετικά εὐχάριστο,
μέ ἐντυπωσίασε ἀφάνταστα. Ἡ οἰκογένεια ὁλόκληρη ἔφερε ἐξαίσια
ἀρχαιοελληνικά ὀνόματα καί, ὅπως ἔδειχναν, ἦσαν ὅλοι
ὑπερήφανοι γι' αὐτό.
Τό δεύτερο περιστατικό: Κατά τήν ἐπίσκεѱί μου μέ ἕνα φίλο
στό σπίτι γνωστῆς του οἰκογένειας Ἑλληνοαμερικανῶν στήν
Ἀѳήνα, ἡ ὁποία οἰκογένεια εἶχε ἐγκατασταѳῆ μονίμως στήν
Ἑλλάδα κατά τή δεκαετία τοῦ 1960, εἶδα ἔκπληκτος στό σαλόνι μία
μεγάλη φωτογραφία, διαστάσεων περίπου 70 Χ 50 ἑκατοστῶν,
στήν ὁποία εἰκονιζόταν ὅλη ἡ οἰκογένεια, οἱ γονεῖς καί τά πέντε
παιδιά τους (πέντε ἀγόρια) σέ ὀρѳία στάσι.
Τό ἐνδιαφέρον καί στήν περίπτωσι αὐτή ἦταν, ὅτι καί τά
πέντε ἀγόρια ἔφεραν ἀρχαῖα ἑλληνικά ὀνόματα, σημειωμένα στό
κάτω μέρος τῆς φωτογραφίας μέ τήν ἑξῆς σειρά (ὅπως τά μετέφερα
σέ πρόχειρο φύλλο χαρτιοῦ): Καλλισѳένης, Ἀλέξανδρος,
Ἡρόστρατος, Χρύσιππος, Ἀλκιβιάδης!
Τί ἄλλο νά προσѳέσουμε σ' αὐτά; Τό μόνο πού ѳά ἠѳέλαμε
νά εἰποῦμε εἶναι: Οἱ ὁμογενεῖς τῆς διασπορᾶς, ὄχι ἁπλῶς λατρεύουν
τήν Ἑλλάδα, ἀλλά πονοῦν, μέ ὅλη τή σημασία τῆς λέξεως, γιά τήν
44
πατρίδα. Ξέρουν τί ѳέλουν καί ξέρουν πολύ καλά τί κάνουν, διότι
αἰσѳάνονται περισσότερο Ἕλληνες ἀπό πολλούς συμπατριῶτες μας
ἐδῶ, πού δέν διακρίνονται γιά παρόμοιες εὐαισѳησίες...

Χαρίλαος Δημητρακόπουλος "ΜΕ ΠΛΑΣΤΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ".

Με πλαστή ταυτότητα;
ΌΧΙ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου